^{Lost myself and I am nowhere to be found.}

^{2009 rok już za paręnaście godzin zostanie pożegnamy.}

^{Jaki był dla mnie?}

<sup>* Był to rok, kiedy rozpoczęłam studia na Uniwersytecie Wrocławskim, studia, które były inne niż myślałam i, które pogrążyły moje wszelkie chęci, czy też zamiary połączenia wszystkich moich pasji (m.in. fotografii i zamiłowania do literatury)
* Był to mój pierwszy rok, w którym prowadziłam w pełni samodzielne życie, praca, studia...
* Zamieszkałam z moim miśkiem    i wreszcie mogliśmy być ze sobą dłużej niż pare chwil po szkole Łukasza, jak było przed jego maturą...
* Rok spotkań, poznawania nowych ludzi, rok koncertów i wycieczek. (gwoli przypomnienia np. wycieczka do Kłodzka, albo poznanie Rudiego, którego na łamach mego bloga pozdrawiam ;*)
* Rok niezliczonych problemów, które nawarstwiają się i nawarstwiać się będą nadal. Z niektórych sytuacji nie da się tak prosto wyjść.
* Rok śmierci. Najpierw moja ukochana, świętej pamięci babcia Wanda zmarła w wyniku nagłego udaru :( a potem nasza ukochana Perełka zginęła w wypadku. :( a potem samobójcza śmierć mojego szkolnego kolegi z ławki.</sup>

^[*][*][*]

^{* Był to rok również dobrej muzyki, bez której pewnie nie umiałabym się podnieść, przykładowo piosenki, które ostatnio ciągle gdzieś słucham i strasznie lubię:}

^{# Him-"Heartkiller" [klik]}

^{# closterkeller_-_miedzy_pieklem_a_niebem.mp3 [klik]
# gaba_kulka_-_kara_niny.mp3 [klik]
# happysad_-_leki_i_fobie.mp3 [klik]
# kasabian_-_fast_fuse.mp3 [klik]
# paramore_-_all_i_wanted.mp3 [klik]
# placebo_-_ashtray_heart.mp3 [klik]}

^{Rok załamań nerwowych, stresów, coraz więcej czarnych myśli, które mnie nawiedzały spowiły ten rok w całości. Podsumowując gorszego roku nie mogło być. Mimo tych wszystkich szczęśliwych chwil.}

^{Oby Nowy rok, 2010 był miliony razy lepszy! :*}

***

Jeśli natomiast chodzi o minione święta, były to chyba najdziwniejsze i chyba najbardziej zróżnicowane uczuciowo święta. Nie dość, że czułam się rozdarta, bo z jednej strony chciałam wrócić do mojej mamy, brata, siostry i reszty rodziny,ale  z drugiej strony nie chciałam zostawiać mojego miśka samego ze swoją rozbitą rodziną. Tęsknota była silna niestety. Święta Bożego Narodzenia powinny być okresem wesołym, pełnym radości itp., a moje były dziwnym parabolicznym połączeniem smutku, szczęścia i rozdrażnienia.

Za to mój ojciec zachowywał się w stosunku do mnie jakoś tak dziwnie miło...  I znowu nie wiem czy udaje, by zmusić mnie do powrotu do domu, czy to są jego szczere uczucia, które o dziwo posiada.
(tak, wiem, źle jest mówić tak o swoim własnym ojcu, nie ważne jaki jest, jednak to NASZ ojciec. Jednak szczerość zmusza do używania dosadnych słów, bez całej tej soft'owej otoczki ochraniającej, będziecie musieli/musiały mi wybaczyć)
Moje piękne Mazury zamieniły się w skandynawską śnieżną krainę (specjalnie napomknęłam o Skandynawii, gdyż to mój ukochany region europejski   ), śnieg prawie do łydek, niesamowicie piękne zimowe słońce, powrót w taka pogodę był dla mnie katorgą, zwłaszcza, że im dalej na południe tym pogoda robiła się bardziej pochmurna,a Wrocław przywitał mnie deszczem i topniejącym śniegiem.

Sama nie wiem jak mam opisać te święta, napomknę tylko, że te święta były niesamowicie burzliwe i to nie przez ojca, tego to ja bym się najbardziej spodobała, tylko przez moją siostrę. Ma 12 lat,a spotyka się/pisze z chłopakami, którzy mają po 19, 20 lat. Możecie się domyślić o czym piszą. Moi rodzicie próbowali już chyba wszystkiego. Zawsze znalazła jakiś sposób. Szkoda tylko, że nie rozumie, że skraca sobie dzieciństwo i niszczy reputację, bo mieszkając w tak małej wiosce wszystko szybko się roznosi i to nie tylko w rodzimej mieścince,ale i po okolicznych wsiach! Nie chodzi tu oto, że obchodzi nas co ludzie gadają ('a niech se gadają', jakby powiedziała moja mama ^^), chodzi tu o moją siostrę i to, jak bardzo wredne są dzieci w ich wieku, jak lubią wyśmiewać innych itp. Najbardziej boimy się, że nasza Ewcia będzie tak cierpieć...
Dużo z nią w tym czasie rozmawiałam, wiem że ona nie robi tego na złość nikomu, robi to z nudów. Chce być dorosła za wszelką cenę, bo mój brat i jego koledzy traktują Ewę, jak dziecko, zresztą strasznie to skomplikowane. Strasznie się martwimy. Mam nadzieję, że zrozumie, że szkodzi sobie.
Na szczęście wszystkie prezenty się spodobały. Tak strasznie pusto jest teraz bez Perełki, zawsze merdała ogonem, chodziła za Ewą i w ogóle... myślę, że śmierć Ewy ukochanego psa, jedynej prawdziwej istoty, która nie traktowała jej z góry była właśnie ta nasza kochana psinka, która z nami była tyle lat, odkąd ją ktoś wyrzucił w zimę na pobocze. Śmierć Perły strasznie dotknęła Ewę :(

Zaskoczyły mnie łzy babci, która powiedziała, że mnie kocha i jej jest tak smutno i nie ma z kim porozmawiać, czuje się taka opuszczona. Nie wiedziałam co na to mam powiedzieć, rzekłam tylko, że też ją kocham i, że postaram się przyjeżdżać częściej. Nie chcę ranić bliskich...
Znowu ciemność za oknem. Mój chłopak jest w pracy, jutro/dziś spędzamy Sylwestra ze znajomymi, oczekuję że będzie miło. Na szczęście nikt z towarzystwa pić zbytnio nie lubi, więc nie będę się krępować z moim organizmem nie tolerującym alkoholu w żadnych ilościach. Dobrze, że umiem się bawić bez promili we krwi : )

Matko! Jaki dziś cudowny księżyc był! Na moich pięknych Mazurach! Taki strasznie duży, w końcu pełnia jest (i znowu spać nie mogę), a księżyc tak nisko nad horyzontem wędrował, strasznie urzekł mnie ten obrazek. Gdybym mogła najchętniej bym wysiadła z tego samochodu, chwyciła swój zdezelowany stary kompakt i zrobiła choć jedno zdjęcie, choć w prawdzie to nie to samo, co zobaczyć na żywo, na własne oczy.

Czuję się jak grafomanka, piszępiszępiszę, przelewam ten bełkot na stek elektronicznych impulsów, by zacząć ten NOWY ROK 2010 z jak najczystszą kartą, by mieć otwarty i spokojny umysł, by być wolną.

(przypomniały mi się słowa ojca: 'człowiek im więcej wie, tym więcej myśli,a im więcej myśli tym bardziej staje się nieszczęśliwym')


Życzę Wam, moi drodzy jak najbardziej udanej zabawy Sylwestrowej oraz lepszego Nowego Roku, byście niczego już więcej nie żałowali!

O matko kochana! Takiego weekendu już dawno nie było! Wszystko było niesamowite. Spotkanie z Rudim, pub, oglądanie "Obcego 4" i wcinanie chipsów. Potem dziwne zakupy od godziny 11 z Eweliną i Konradem oraz Rudim, który się zapewne wynudził xD Zauroczona torebeczką w kształcie serduszka ♥ ! Sukienka na sylwestra i płaszcz kupiony, Ewelina i Konrad zadowoleni, choć były i małe spięcia :3 Miłe przerwy w KFC & Mac'u, miłe zdjęciowanie. (czekam na zdjęcia, oj.) Potem odprowadzanie Rudiego na pociąg. Potem pizza z moim miśkiem i Olimpią, koleżanką z grupy ^_____^
Dziękuję za wyprowadzenie na Wyspę Słodową, na ten śmieszny plac zabaw! Dziękuję za pokazanie uroczego sklepiku z artykułami artystycznymi :3 Już wiem, co komu dam pod choinkę, częściowo zrobione przeze mnie :)
Potem to wszystko zlało się w jedno. Sen przyszedł tak szybko, jakbym zażyła jakieś tabletki nasenne. A teraz spędzimy dwa dni u Łukaszka mamy :) Zimno mi doskwiera. Złe samopoczucie z powodu głupiego włamania na konto na pb i zmienienie przez kogoś mojego hasła i e-maila! ;________; Ja naprawdę chcę odzyskać mojego pb! Zbyt dużo w nim wspomnień, zbyt dużo tych całych emocji, jakby ktoś wymazał mi pamięć :|
Zresztą, tu chodzi o to, że potrzebuję doładowania energetycznego, po weekendzie jestem zmęczona. Mimo, że będę go wspominać bardzo miło. Trza wziąć, mówiąc brzydko i kolokwialnie, dupę w troki i zmienić własne ja, które jest zbyt nieśmiałe i bogobojne. Niesamowicie mam dość kłótni tylko i wyłącznie o jedno. To zbyt boli. Przecież oboje wiemy, że chcę jak najlepiej dla NAS, nie chcę niczego tracić, a zwłaszcza NAS! Potrzebuję trochę czasu, by się przyzwyczaić, dać sobie samej szansę!

Kocham Cię i tak zawsze będzie mimo wszystko ;*

P.S.Za dwa tygodni do Jeleniej Góry? :)
P.S.2. Już zbliża się 'gorący' okres. Nie chodzi mi tu tylko o święta, bo to jedno,ale i o sesję-zmorę wszystkich studentów.o. T.T
P.S.3. i najważniejsze: Mamuś zdrowiej ;*

+ blade_loki_-_tajemnicza_pani.mp3

Zaczęłam się zastanawiać nad sensem własnego życia podczas cotygodniowego sprzątania wynajmowanego przeze mnie częściowo mieszkania.   Tu umyć podłogę, tam pościerać kurze, aż tu nagle moje myśli stoczyły z toru i wykoleiły się niecnie tuż obok.  Nie wiem kimjestem i nie wiem co chcę robić. Tragedia jakich mało. Mam co chciałam,cudownego chłopaka, który troszczy się o mnie, miasto z dala od rodzinnych burz i wrzasków mojego nieprzystosowanego do życia rodzinnego ojca z kryzysem wieku średniego i kompleksem Edypa.   Uczęszczam po wielu zawirowaniach do szkoły, którą wprost uwielbiam,mam przyjaciół i znajomych, mniej lub bardziej bliskich.   Nie mam pracy,stałego utrzymania w formie np. stypendium, spokoju, bo moje współlokatorki dobijają mnie i mojego Ł. do szewskiej pasji swoim egoizmem i głupota.   Brakuje mi harmonii i poczucia bezpieczeństwa. Im dłużej sprzątałam tym dłużej zagłębiałam się do nic prowadzących rozmyślań.   Wiem, że jest tam gdzieś miejsce , które kiedyś nazwę MOIM domem i jest tam gdzieś zawód, pasja, która będzie moja, a ja będę jej.Tylko jak do tego dojąć?!   Wpadłam więc na pomysł, by popróbować wszystkiego, by w życiu niczego nie żałować i wiedzieć czego się trzymać. Mieć własne zdanie na każdy temat. Tak więc spróbowałam już:fotografii, rysunku   , gry na gitarze [totalny nie wypał, moja dłonie są zbyt sztywne i nie skoordynowane przez robotę w gospodarstwie rolnym moich rodziców), śpiewu i   muzyki (kiedyś może i tak,ale odkąd mieszkam we W. i zajmuję mieszkanie ze współlokatorkami nie da się ćwiczyć :|),rzeźby   , mhm...możliwe, że coś jeszcze było,ale nie pamiętam. Tak,ciągnie mnie do sztuki, jak myszkę do serka, tyle że jest jedno 'ale'.  Ze sztuki w Polsce ciężko wyżyć. Taka jest niestety prawda. W dodatku ciężko jest się wybić. :(   Dlatego pozostaje mi nadzieja, że po skończeniu Organizacji reklamy będę mogła robić to,co lubię, w czym jestem/będę dobra i starczy mi od pierwszego do pierwszego z nawiązką!:) Mam nadzieję, zieloną flagę, która powiewa mi przed nosem dając znak bym się nie poddawała.   Tak zrobię, tak będzie :3

Moja biedna mamusia spadła ze schodów i ma dwa złamane żebra :( Biedna :( ;*
Oby wszystko się dobrze skończyło ;* 

&   :) Do następnego napisania! :) W sumie troszkę Was tu wchodzi i czyta te moje wypociny ;) Jutro spotkanie z Rudim,a w sobotę z Ewelinką i jej Konradem, a potem z Olimpią na pizzy ^______^

Dziękuję miśku za wszystko ;*

Podsumowanie dnia:

blade_loki_-_tajemnicza_pani.mp3 [klik]

"Nowe życie"- Orhan Pamuk :)

tosty z serem i cebulą [fuj!] by mój misiek ;*

soczek wieloowocowy Hortex ^____^

Czuję się jak staruszka bez perspektyw na przyszłość. Gryzie mnie beznadziejność mnie samej, tak jestem beznadziejna do szpiku kości, od stóp po czubek głowy. Nie, nie zapędzam się w dołującą monotonię. Jestem tak wielkim tchórzem, że to mnie aż boli. Boję się nawet walczyć o coś żeby było lepiej. Tak jest mi z tym wszystkim źle, człowieku, kobieto opamiętaj się! Nie potrafię... (nie chcę?). To życie jest nie dla mnie, czuję się tak wielkim dzieckiem, że aż mnie to dobija to końca :( Chcę już normalnie żyć. ŻYĆ! A nie wegetować z poduszką w ręku i napuchniętymi od łez oczu... Uwielbiam się umartwiać, wiem. Byłabym idealnym średniowiecznym męczennikiem. (polska mentalność we mnie wlazła?) Nic nie chcę, nic nie rozumiem, nic nie wiem.! :(

****

In our diabolical rapture we live on and on
And death keeps knocking at our door
So we open the door
And we die a bit more
We'we in love with death
And we die on and on...

^{*FILM: "2012" & "Chocolate"}

^{* SONG: obywatel_g.c._-_tak_..._tak_..._to_ja_cover_by_obywatel_r.s..mp3}

^{*SERIAL: "Bones"}

^{*BOOK: "Pachnidło"- Patrick Süskind}

^{*MOOD: depresyjność chwil codziennych.}

^{*FOOD: ???}

^{*DRINK: sok pysio (banan, jabłko, kiwi)}

Muszę przyznać, że tego jeszcze nie było. Po prostu pięknie! Nie dość, że jakiś debil podszył się pod moją znajomą z pb, to jeszcze wkradł się mi na konto i je zablokował, na szczęście jeszcze go nie skasował, boję się jednak że to zrobi. Debilizm się szerzy. W dodatku żeby być takim idiotą, by się pod kogoś podszyć i zablokować mi konto?! :( To mnie chyba zabolało najbardziej. Jestem na tym pb od 2007 roku, kawał swojego życia w nim opisałam, jakby mi ktoś ukradł wspomnienia. Tylko po to go mam, by mieć jakieś wspomnienia, gdyż wiem, że pamięć jest zbyt ulotna. Chciałabym by zostało mi coś po tym życiu. Jestem strasznym tchórzem, boję się zapomnienia i śmierci, boję się, że na starość nic mi nie pozostanie, dlatego liczę, że mimo wszystkich tych mozliwości (totalna zagłada światowa, brak internetu; bądź jakieś inne 'katastrofy'), nadal liczę, że cos jednak pozostanie mi na starość. Jedna, jedyna radość, gdy powoli będę pogrążać się w zapomnieniu...

Poza tym współlokatorki rozpoczęły nową musztrę dla mnie i mojego chłopaka. Zagroziły nawet, że poskarżą się (znowu!) właścicielce i, że przekonają ją, by wymówiła nam umowę. Impertymencja i hipokryzja totalna. Rozumiem, że mogą nas nie tolerować (i vice versa!), ale żeby znajdować najbłachsze powody, by nas, za przeproszeniem opierdalać?! Mam po dziurki w nosie wmawiania, że czegoś nie robię tak jak powinnam, dość nakazywania jakbym była małym dzieckiem i nic nie rozumiała. Dość mamy poniżania, oj tak. Czas poszukać jakiegoś rozwiązania z tej sytuacji. Nie zrozumiemy się, trudno, tylko dlaczego MY mamy się stąd wynieść skoro one mieszkają tutaj krócej (od października) i to im wszystko przeszkadza?!

Sprawiedliwość losu. Moja karma; najwidoczniej zasłużyłam sobie na taki los, tylko skąd takie efekty mojego złego stylu bycia?! Czy aż taka zła, zdeprawowana jestem? Sama już nie wiem. Czuję się zagubiona i mocno obciążona psychicznie. Czas goi rany, podobno nawet leczy,ale czy i pomoże mi zapomnieć?

Jestem najdziwniejszą istotka na świecie. Kobietą. Ciagnie mnie do innych mężczyzn. Mimo, że mam swojego miśka, którego naprawdę kocham! (usprawiedliwiam się? czy zaprzeczam sama sobie?) Rudi, którego poznałam całkiem niedawno i, który zabrał mnie na koncert Comy we Wrocławiu (na którym się świetnie bawiłam!), podoba mi się. I z wyglądu (tak, kobiety, mimo że temu zaprzeczają, patrzą również na wygląd!) i z charakteru! Mrr. Nic na to nie poradzę. Oszołomiona jestem, bo już dawno nie miałam takich ciągotek. Jak się już zaczną... ciężko je zastopować. Facet od angielskiego, pan I. niesamowicie mnie kręci, tyle że to owoc zakazany (i nawet nie chodzi tu o to, że jestem w związku!)- żonaty. W sumie, może i bluźnię,ale wiem, że ciągle spogląda na mnie, sama nie wiem czemu. (naiwna, o naiwna!). Oczywiście nic więcej zrobić nie zrobię, nie mam zamiaru.o. Nie zdradzam, to zasada numer jeden w moim kodeksie honoru. (przestażałe? być może, ale dla mnie ważne!) Być może jestem niewyżyta seksualnie, zbyt mało w życiu przeżyłam? (taa, chyba się pieprzyłam!) Nie wiem, nie ważne.

Jestem zmęczona. Pogoda, niepewność, brak stabilnośći męczą mnie niesamowicie. To boli, kiedy jestem tutaj, tak daleko od moich bliskich. Eh...

+ kawalek_kulki_-_burdy.mp3 [KLIK]

No, nareszcie chwilkę czasu mam dla siebie. Taa, pocieszające, zwłaszcza, że tydzień zapowiada się zajebiście, jeśli chodzi o jego czasochłonność. Byłam w domu, na Mazurach, byłam w Wawie na spotkaniu z moja psiapsiółką z liceum Dodą ;*, oj stare czasy. W sumie przez ok. 3 godziny gadałyśmy i zwiedzałyśmy :3 Tak naprawdę nie musiałam niczego zwiedzać, bo w Warszawie byłam z dziesięć razy, jak nie więcej więc wszystko,co miałam do zwiedzania już dawno pozwiedzałam, ale za to mój miś nigdy w niej nie był. :) Były Złote Tarasy, metro, starówka i kolumna Zygmunta, był Nowy Świat itp. Strasznie miło było :3 Potem niesamowicie nie zmośna podróż do Wroo,a za parę godzin czeka mnie Historia Sztuki i Organizacja Reklamy, a ja znowu nie spałam ani troszeńkę w nocy :| Nie mogłam zasnąć :(
a i wczoraj była premiera "Księżycu w Nowiu"*, sama osobiście za książkami nie przepadam, wszystkie mnie znudziły, za stara już chyba jestem. Nawet "Harry'ego Pottera" skończyć nie mogę, mimo, że była to moja ulubiona powieść przez wiele lat i przeczytałam każdą część więcej niż 2 razy. Eh, nie lubię dorastać. Dorosłość i to szare ponure, apokaliptyczne [przez m.in. kolejne wizje zagłady naszej planety i ludzkości...tak, i ja byłam na "2012", aj podobało mi się, choć czuć było polityczny aspekt tego filmu, uhy. Nevermind.]wizje przyszłości potrafią człowieka dobić.


*chodzi mi o to, że nie rozumiem tego całego szumu i dymu jeśli chodzi o te powieści. Rozumiem miliony nastolatek ją przeczytało, utożsamia się z Bellą, czy tam z Edwardem, nie ważne, ale żeby od razu robić z tego taką wojnę?! 'ja jestem najlepszy, najbardziej cool, bo mam wszystkie książki z tej cudownej sagi, a Ty ściągasz z neta e-booki',albo kłócą się fani i anty fani. Nie rozumie po co tracić energię na przekrzykiwanie fanów i im ubliżanie, a niech se wielbią Edwarda i Bellę, filmową jak i książkową, co wam do tego? Aż tak im zazdrościcie? :/

P.S.Notka bez ładu i składu, ciężko mi się myśli w obecnej sytuacji, zbyt wiele pogmeranych i nie poskładanych uczuć. Zbyt dużo nerwów. Eh.

Nie chciałam nigdy by tak to wyszło. Zawsze czuję się ta gorszą. Nie uprzykrzasz mi życia, czy muszę Ci to ciągle mówić?! Jesteś kimś kogo zawsze będę miło wspominać. Dajesz mi zawsze niesamowicie wiele radości, nie wspominając już o Twojej miłości ;* Stałeś się jedną z najważniejszych osób w moim krótkim, acz burzliwym życiu. Dziękuję Ci za każdy dzień. Każda nasza kłótnia boli. Zawsze coś we mnie potem się zmienia, sama nie wiem. Dziwnie zdarza się, dziwnie z nami już bywa, wiesz? Jesteś wypalonym w moim sercu żarem rzewnej miłości największym darem, jakie ofiarowało mi życie. Miłośno mi gdy pukasz do mych drzwi. Notka nieskładna, z mysli nieuczesanych. Taki dzisiejszy dzień. Nie umiałam Cię pocieszyć, Ty nie umiałeś mnie. Jesteśmy niesamowicie dobrzy w ranieniu siebie,a tak beznadziejni w okazywaniu empatii. Nie umiemy siebie zrozumieć, ale czy to czemuś przeszkadza? Czy to znaczy, że nie będziemy nigdy razem szczęśliwi? Może jestem naiwna,ale wierzę, że jednak się nam uda i dożyjemy końca naszych dni wspólnie :)

***

Dziwnie było dziś chodzić po Pasażu, po tych wszystkich sklepach próbując coś kupić. Niestety z miesiąca na miesiąc produkowane i dostarczane są do sieciówek tak beznadziejne ubrania, że aż mi się niedobrze robi, jak na nie patrzę. Wszystko byłoby ok, gdyby nie cena i materiał, z którego została dana rzecz wykonana. Bez przesady nie dam stu złotych za bluzkę-szmatkę, która po paru praniach rozpadnie mi się w dłoniach. Niesamowite, jak się dzieje w tym świecie. Nic nie kupiłam. Wolę, już chyba sklepy Vintage, czy tudzież okryte złą sławą lumpeksy i/lub secondhand'y. Nie dość, ze tanio, to jeszcze można znaleźć rzeczy, które są w świetnym stanie i w dodatku naprawdę fajne. :)

***

Było również małe kino. Może raczej duże kino.? W każdym bądź razie poszliśmy, ja i mój miś na "2012", jak zresztą większość ludzi, których tłum zastaliśmy w Multikinie. Sala praktycznie pełna była. Dziwnie mi tak w takim tłumie było oglądać to wielkie (małe?) kino. Przyzwyczaiłam się już do kameralnych seansów :3 W każdym bądź razie filmu opisywać nie muszę, każdy na nim był, lub przynajmniej o nim słyszał. Efekty specjalne na najwyższym poziomie, co do fabuły ciekawa, co prawda dało się wyłapać kilka (-naście?) niedomówień, przekrętów itp. W sumie chodziło tu tylko o to, by jak najwięszą popisówkę odstawić i by "2012" okazał się kinowym hitem kasowym. W sumie, po tym co widziałam, na to się zapowiada. Mimo wszystko film godny polecenia.

***

Dziś wracam na moje ukochane rodzinne Mazury. Niesamowicie się cieszę na ten wyjazd. Mam nadzieję podładować baterie, spotkać się ze znajomymi, pobyć wreszcie w gronie dobrze znanych mi ludzi i nie czuć się sztucznie. :3 Czekam na szarlotkę babciną i na placuszki ziemniaczane mamusi! ^____^

Mam nadzieję też na zwiedzenie Warszawy i spotkanie z dawną przyjaciółką ze szkolnych czasów. Mam nadzieję, że się to uda, Dorotko nie zawiedź mnie! :) Poza tym szykuję się też na spotkanie z Asią i jej uroczą córeczką! :)

Dziękuję za każdy dzień Tobie, jeszcze raz ;*

+ 03._pendulum_-_propane_nightmares.mp3 [klik]

Założyłam ten blog z myślą o samej sobie. Będę choć raz egoistycznie idealna i choć raz zrobię coś dla siebie. Stąd ten blog. Nie, wcale nie zakładam go, bo nie mam z kim porozmawiać. Mam to szczęście, że znalazłam osoby, które są wiernymi słuchaczami i gdy trzeba pomogą, zrozumieją lub postarają się mnie zrozumieć. Mam przyjaciół, mam miłość swojego życia, której nikomu nie oddam! :) Ten blog jest czątką mnie, będzie, zgodnie z założeniami, najbardziej intymnym blogiem w historii mojego blogowania. Osoby z mojego otoczenia tu się nie znajdą, a jeśli już jakimś zbiegiem okoliczności się tu trafią, to czysty przypadek. Blog jest mój i będę pisać na mim co będę chciała, jeżeli Wam to nie będzie pasować, wcale nie zmuszam do przesiadywania tutaj i mi, dajmy na to ubliżania. Jestem młoda, ale nie jestem stukniętą nastolatką, która nie wie nic o życiu, więc z morałami mi tu nie wyskakiwać. ;)

W takim razie, witam, zapraszam bądź i nie, Wasza wola ;)

'Nie biegnij za szybko przez życie bo najlepsze rzeczy zdarzają się nam wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy.'
- Gabriel García Márquez (ur. 1927)